Query: “Tiananmen Square”

Google Images.com
Google Images.cn

Summer’s here, the smell of suncream, cookies. I always forget to lock my bicycle if the weather is nice… Summer’s here.

Developing a serie of short clips inspired by the ‘don’t be square’ scene from Quentin Tarantino’s Pulp Fiction. Thinking of things I think you can better be not nowadays.

Don’t be Nosey

Don’t be a Politician

Don’t be a iPhone

Don’t be iPhone from Jhngln on Vimeo.

foto genomen bij  ZUS / www.zus.cc

Onlangs een interessante discussie gevoerd met mijn leerlingen van de filmklas. Eerste jaars Havo/VWO leerlingen. De centrale vraag:ben je je bewust van de openbaarheid van internet. De discussie gevoerd op Fontanel, naar aanleiding van de expositie ‘It Could Be You’ riep voor mij vragen op over dit onderwerp. Hoe openbaar wil ik mezelf maken? Hoe openbaar ben ik nu al? Creëer ik een online identiteit? Komt die overeen met wie ik in real life ben?

Elke leerling in mijn klas heeft een actief hyves profiel, en sommige hebben een actieve You Tube account waar ze met grote regelmaat dingen op posten en op elkaar reageren. Als introductie op het onderwerp vertelde ik over mijn bezoek aan de expositie ‘It Could Be You’. Op deze expositie was de uitgeprinte online identiteit van ene Lot te zien. De expositie ruimte hing vol kleine papiertjes waarop haar twitter berichten te lezen waren, haar blogs, en facebook activiteiten. Alle papiertjes waren ingedeeld in een paar categorieën: werk; school; uitgaan en zo nog een paar. Daarnaast was haar kamer nagebouwd aan de hand van de foto’s gepost door Lot.
De reactie van de leerlingen was in eerste instantie geschokt. “het is niet normaal dat iemand je op die manier stalkt”, “Eng”.
Ik bracht de discussie op het onderwerp van het ‘openbaar maken van gegevens’. Natuurlijk waren ze al openbaar op internet, maar tijdens de expositie werden ze nogmaals openbaar gemaakt. Ditmaal in een andere context. Vooral het feit dat het een andere context was, werd opgevat als punt van discussie. Het argument dat wanneer mensen zelf foto’s of teksten online plaatsen, dit hun eigen verantwoordelijkheid is als iedereen het kan zien, bleef overeind. Maar wanneer deze informatie zomaar gebruikt werd voor andere doeleinden of binnen een andere context, dan ontstond er twijfel en uiteindelijk bleek dit de grens. Online content was dus online gerelateerd.

Op de vraag of zij zelf bewust omgingen met hun online identiteit was het antwoord direct helder: jongeren anno 2009 weten donders goed hoe ‘open’ het internet is en gebruiken het daarom ook echt als podium om te laten zien wat ze van zichzelf willen laten zien. Er wordt bewust gewerkt aan een online identiteit. Als het moet worden er wel 10 foto’s gemaakt om zo spontaan mogelijk op hyves te verschijnen. Welke outfit, welke lok haar moet naar voren, welke naar achteren. En natuurlijk, je zou stom zijn als je zomaar een lelijke foto online zet… iedereen ‘loert’ bij elkaar dus moet je er goed opstaan. En hiermee wordt de angst van ‘analoge’ opvoeders deels omver geworpen. Jongeren zijn zich wel degelijk zeer bewust van de openheid van internet en gebruiken het puur als een verlengstuk van hun openbare leven in de schoolgangen.

Graag mag ik zoeken naar interessante blogs, websites en instanties die zich bezig houden met media en educatie. Ik ben vooral dol op media educatie welke de rol van de media en de manipulatieve werking ervan aan de kaak stelt en als overdrachtsdoel heeft.
Tot mijn verbazing kwam ik onlangs iets tegen wat dit fenomeen omdraaide.  Onderstaand filmpje wekte bij mij de indruk dat de angst voor nieuwe media gevoed wordt in plaats van andersom.

Inhoudelijk is de boodschap duidelijk: nieuwe media moeten we omarmen en het heeft onze kids veel te bieden. De vorm waarin het gegoten wordt is echter manipulatief te noemen door het gebruik van montage en overgangen. Het doel lijkt hierin niet direct informeren maar eerder angst en bewondering voor nieuwe media opwekken. Het complexer maken van bestaande toepassingen, waarbij de angst die een docent heeft voor nieuwe media enkel wordt aangewakkerd. En uiteindelijk dient het een commercieel doel, het verkopen van het product ‘mediawijsheid’.

Docenten hoeven niet zo nodig hun kwaliteiten bij te spijkeren, dat is een proces wat de komende jaren vanzelf gaat, voor de jonge studenten aan de pabo’s daar moet veel mer aandacht komen voor media in het onderwijs. Hoe in te zetten, waar zitten de valkuilen en bij welke instanties kunnen ze goed terecht voor informatie en producten. De docenten die nu voor de klas staan en geen interesse hebben in media kunnen zich beter richten op hun eigen kennis en kwaliteiten, daarmee kunnen ze de jongeren meer bieden.

Reageren vanuit een nieuw referentiekader
Jongeren en hun omgang met media heeft geen enkele relatie met en referentie aan de oude media. Ze begrijpen niet hoe een analoge camera werkt (kan je de foto niet wissen?)  Ze storen zich niet aan de slechte kwaliteit video op you tube. Ze vinden het schenden van auteursrechten absoluut niet erg en eigenlijk zelfs hun recht om alles te kunnen gebruiken (verbaasd wanneer hun filmpje op you tube ineens geen audio meer blijkt te hebben). Ze kennen het woord privacy in een totaal andere context dan diegene die zich de straten nog herinneren zonder camera’s op elke hoek, en gooien hun hele private leven op hun hyves, facebook en myspace.  En dat is allemaal prachtig.

Als jongeren en hun omgang met nieuwe media worden bekeken/bekritiseerd vanuit ideeën en normen die heersend zijn in oudere media loopt er iets scheef. Jongeren en media staan los van alle gedachten die men ooit vormde over ‘hoe om te gaan met media’. De nieuwe media in al zijn facetten en ontwikkelingen tonen hun kracht juist in openheid, het delen van gegevens, het zelf deelnemen aan sociale netwerken en deze netwerken vullen met gegevens. Door oude ideeën aan te hangen over hoe we zouden moeten omgaan met al deze nieuwe vormen van media proberen we krampachtig controle te houden over iets wat juist geen controle nodig heeft om tot zijn volle potentie te komen. Het doet me denken aan dingen als: gesloten gordijnen, angst voor wat de buurman zal zeggen, spruitjesluchten en ons nee tegen Europa in het referendum. Er ligt in de nieuwe media en de open omgang van jongeren hiermee een geweldig potentieel om op globale schaal een nieuwe weg in te slaan. Onduidelijk is waar deze ons heen zal leiden, maar wanneer we het proberen te regulieren zal het gedoemd zijn te mislukken of tegen ons te keren.

Om met een oude Chinese tekst te spreken:
De wijze doet niet en krijgt alles gedaan,
houdt niet vast en behoudt daardoor alles.
Lao Tse

Rotterdam, Donderdag 28 mei 2009.
Buiten schijnt de zon, het is volop lente. Stichting MAAK is opgericht. Onder deze stichting gaan Brechtje Schoofs en ik mediakunst en educatieve mediakunst projecten initiëren en produceren.

Just leaving from Gouda…

http://www.basjanader.com/

“To stare, big-eyed Narcissus, into some spring
Is beneath all adult dignity.”